Website van de Evangelisch Lutherse Gemeente StadskanaalOns kerkblad: "De Kerkklok" |
|
|
Uit de Kerkklok van 5 sept - 31 okt 2010.
|
|
|
Aanstaande zondag is het de eerste zondag van de maand september en is er zoals elk jaar een gemeentedag. Een dienst met een bijzondere thema en afsluitend een barbecue. Zo ook deze zondag, waarbij Liza en ondergetekende, zoals elk jaar, hebben meegeholpen aan deze dienst. Dit jaar ging en gaat het wat anders dan voorgaande jaren. Dit begon al bij het Paasontbijt. Normaliter zitten we tijdens dit ontbijt naast elkaar en praten we natuurlijk eerst even bij, om vervolgens na te gaan denken over het jaarlijkse thema. Voorgaande thema's kwamen voorbij, maar we konden geen nieuw thema bedenken. We hadden ons hele favoriete popsongs repertoire al een keer in een dienst gebruikt en ook alle passende thema's hadden we daar al op los gelaten. Maar gaandeweg door alle wereldse gebeurtenissen, kwamen we eindelijk op een passend thema: Angst. Hoop, Geluk, Wijsheid, Liefde, alle thema's zijn voorbij gekomen de laatste jaren en er is één thema wat hier precies tegenover staat en dat is Angst. In juli spraken Liza en ik weer af om de dienst voor te bereiden. Inmiddels zijn wij hier al zo'n expert in dat we op zo'n avond vijf á tien minuten over de dienst aan het praten zijn en de rest van de avond heerlijk aan het kletsen zijn. Maar er is dit jaar meer aan de hand. Het wordt dit jaar niet zo'n uitgebreide dienst met spelletjes, filmpjes op de beamer en discussies. Dit heeft te maken met andere grote dingen die er voor Liza en mij te wachten staan, onze hoofden staan ergens anders naar. Liza krijgt op maandag 6 september de sleutel van haar nieuwe huis en ik onderga eindelijk de operatie waar ik al anderhalf jaar op zit te wachten. Of we dit angstig inzien? Ach, misschien een beetje. Alle nieuwe dingen zijn spannend. We hebben de laatste jaren genoeg geleerd van onze eigen thema diensten. We laten ons niet leiden door angst. En dat is ook precies de bedoeling wat we met de aankomende dienst willen bereiken. We willen niet dat jullie bang de kerk uit komen lopen, maar dat we ons juist niet door angst laten leiden. In samenwerking met drs. Stoel kijken wij weer erg uit naar deze dag. Hopelijk u ook en zien wij u zondag. Ivettte |
|
| naar: boven of naar: Home | |
|
UW WIL GESCHIEDE Gelovige mensen voelen zich geborgen in hun geloof in een vaderlijke God, die lijnen legt in hun leven. Hetgeen hen overkomt zal wel de bedoeling zijn, ook al is dat soms onbegrijpelijk en moeilijk. Zolang het leven met alledaagse problemen gepaard gaat is dat geloof niet sterk te schokken. Ook ziekte en verdriet om mensen die sterven kan daarin nog wel passen. Anders wordt het als er bijzondere nare dingen gebeuren. In interviews met oorlogsslachtoffers hoorden wij heel vaak: "Nou ja, in God geloven we natuurlijk niet meer. Als Hij dat allemaal wil…" Bij de herdenking van de 65-jarige bevrijding van Westerbork sprak rabbijn Vorst, die zelf als kind in dat kamp zat. Hij constateerde dat velen het gevoel hadden dat de Eeuwige daar niet aanwezig was geweest. Daar liet hij het bij. Hij ging dat niet bestrijden. Ik vond het een indrukwekkende toespraak. Als mensen zoveel vernedering, pijn, honger, smerigheid, sadisme, verlies en verdriet mee moeten maken is het heel begrijpelijk dat ze Gods bestaan ontkennen. Het zou respectloos zijn om hun ervaring van een Godloosheid te weerspreken. Dergelijke interviews spelen nog wel eens door mijn hoofd als het Onze Vader wordt gezegd. Daarin staat de zin: 'Uw wil geschiede'. Was het Gods wil dat zoveel mensen door een moordlustige overheid werden vergast? In 1979 volgde ik bij de toen nog oecumenische studentenkerk in Utrecht een leerhuis over het gebed dat Jezus ons leerde. Wat zeiden de paters en predikanten hierover? Ik duikelde onlangs het oude schrift nog eens op en las het geel geworden, handgeschreven stencil nog eens door. Ik citeer letterlijk de tekst: 'De bekende Nederlandse weergave van dit gebed is 'Uw wil geschiede', dit in tegenstelling tot bv. de Engelse versie 'Thy will be done' en de Franse 'Votre volonté soit fait' Toch staat in de grondtekst een woord, dat men vertalen kan door 'geschieden, geworden'. 'Laat Uw wil geworden…' in de nieuwe vertaling staat laat (…) uw wil gedaan worden . Het probleem is alleen dat deze bede in de loop van de geschiedenis als een uiting van berusting en lotsaanvaarding is ervaren. Je moet je neerleggen bij het onvermijdelijke, bij datgene wat God over je heeft beschikt. Op die manier wordt God de dubbelganger van het lot en wordt fatalisme tot een christelijke deugd. Dat dit de bedoeling niet kan zijn, volgt uit het vervolg van deze bede: 'zoals ook (eveneens) op aarde.' De engelen in de hemel zijn in de Bijbel geen slaven van het lot. Zij zijn uitvoerders van Gods wil en getypeerd door hun beschikbaarheid. (Hebr. 1:14; Openb. 8-12) De wil van God betekent voor hen Diakonia, dienstbetoon (Hebr. 1:14) Uw wil geschiede is geen marionettengebed. De mensen denken soms: wat er gebeurt is Gods wil en Gods wil gaat door, ondanks alles wat wij daartegenover zouden willen stellen. Maar het is precies omgekeerd: het meeste wat er gebeurt is volstrekt niet volgens Gods wil, ondanks alles wat Hij daartegenover stelt. (..) Deze bede uit het Onze Vader komt, wat inhoud en strekking betreft, overeen met de 5e Beracha uit het Joodse achttien-gebed (de kern van het Joodse gebed zoals dat dagelijks in de synagoge wordt gezegd): 'Doe ons omkeren, onze Vader, tot de Tora en breng ons nader, onze Koning, tot de dienst en doe ons terugkomen in volledige omkeer tot voor je aangezicht. Gezegend ben je Heer, die de omkeer wil.' (einde citaat) Met andere woorden: God heeft mensen nodig zodat Zijn Wil geschiedt. Etty Hillesum, een gevangene in het Kamp Westerbork, die daarna ter dood werd gebracht, zei in een van haar brieven uit het kamp ook iets over die arme God, die niet in de steek gelaten moest worden. Gods plan is in ons hart en geweten gelegd. Het gaat er om wat wij ermee doen. Als wij bij tegenslag ons toch blijven gedragen volgens de leefregels van God, dan doen we als het ware Gods wil. Dat betekent dat de kampen en de moorden niet door God werden gewild. God wilde dat men daartegenin ging. God kon ook in het kamp zijn, zoals Etty Hillesum dat uitte. Zij voelde zich geroepen om in alle ellende verschil te maken door anderen bij te staan. Maar dat anderen dat zo niet voelden en zich zelfs door de Allerhoogste verlaten voelden is volstrekt begrijpelijk en in een God die dit toestond wensten zij niet meer te geloven. Het gaat hier om het Godsbegrip van mensen. Is God een geest die door en in mensen bestaat of is het een hoge macht die alles anders maken kan? Toen ik 22 was vond ik wat de geestelijke in het leerhuis zei een prachtige theologie. Je kon zelf wat doen en dat spreekt je wel aan op die leeftijd. Nu ik ouder ben wijs ik fatalisme nog steeds af en geloof ik nog altijd niet dat God kampen en moorden wil. Er zit zeker een kern van waarheid in deze doe-theologie. Maar we moeten dunkt me ook weer niet denken dat wíj Gods wil maar moeten uitvoeren. Hij zal daar zelf toch ook nog wel wat aan bijdragen. Voor je het weet zeg je in feite dat je God in het diepst van je gedachten bent, want jij bepaalt. God heeft zeker mensen nodig om zijn wil te laten geschieden, maar heeft zelf als ik het oneerbiedig mag zeggen, ook een vinger in de pap. Dat element is het vaderlijke van God waarin we ons ondanks alles geborgen mogen weten. Vooralsnog vind ik de bede 'Uw wil geschiede' daarom toch ook een troostende bede, al is het vast tevens een actieprogramma. Door te zeggen 'Uw wil geschiede' leg je je niet fatalistisch neer bij datgene wat jou of anderen overkomt. Het is het uitspreken van vertrouwen en misschien ook jezelf moed inspreken tegen alles in. Je vraagt God je te helpen te blijven geloven dat het anders kan. Het sterkt je om te doen wat van je gevraagd wordt, namelijk door te leven bij tegenslag en te proberen dat van harte te doen en open te blijven staan voor de ander die op je pad komt en die bij te staan in de nood die hem of haar overkomt. Dat kun je geloven als je God nabij weet. Zo'n geloof is een zegen en het is een Godsgruwelijk schandaal als er door mensen omstandigheden worden geschapen waardoor hun slachtoffers dat vertrouwen verliezen. Laten we ons maar houden aan wat Jezus ons leerde: God liefhebben boven alles en onze naaste als onszelf. Als we dat proberen uit te voeren hebben we de handen al aardig vol en gebruiken we niet al te grote woorden over een God die mensen nodig heeft. Wat weten wij immers daarvan. God is een onkenbare Geest. (E.B.) |
|
| naar: boven of naar: Home | |
|
Weer wat nieuws vanuit uw kerkenraad. De vakanties zijn voorbij, we gaan het gewone alledaagse ritme weer in. De vrouwenvereniging is alweer begonnen en op zondag 5 september houden we onze gemeentedag met 's middags de dienst in Maarsheerd. Visitatie. We hebben een brief gekregen van de visitatiecommissie dat ze ons binnenkort met een bezoek willen vereren. Bij dit bezoek is het mogelijk dat u als gemeente apart met deze commissie van gedachten kunt wisselen over alles wat er leeft in de gemeente; positieve en negatieve geluiden mogen klinken. De definitieve datum moet nog vastgelegd worden. U zult dat tzt wel horen. Het vorig bezoek was op 26 oktober 2005. Regio-7. Op 14 september is er weer de jaarlijkse vergadering van de noordelijke Lutherse gemeenten. Deze vindt, zoals altijd, plaats in Groningen. Ook uw kerkenraad is hierbij aanwezig. Classis. Op 27 september is er de classisvergadering waar wij ook aanwezig zullen zijn. |
Lutherse Kerkgeschiedenis in 2010 Zojuist verscheen een nieuw nummer van het Documentatieblad Lutherse Kerkgeschiedenis (nr. 38, 2010). Van de hand van drs. J.K. Loman verscheen een derde artikel over de Lutherse hoogleraar A.D. Loman. Dit maal met aandacht voor zijn werk als muziekhistoricus en maatschappelijk betrokken burger. De oud-studentenpredikant van Kampen, drs. J. Faber, schreef over "De Lutherhof" aan het Staringplein te Amsterdam naar aanleiding van het jubileumboek Schuiling gezocht (uitg. SLUB te Den Haag). De Lutherse kerkhistoricus drs. Th.A. Fafié achterhaalde een aantal biografische gegevens over "Een Nederlandse (Lutherse) theoloog in Amerika: J.A.C. Fagginger Auer (1882-1964)". Tenslotte wordt geattendeerd op de wandelingen "Lutherse kerkgeschiedenis te voet: Amsterdam Oud-West", die van tijd tot tijd georganiseerd worden door het Ignatiushuis te Amsterdam. Losse nummers van dit kerkhistorische tijdschrift (41 bladzijden) kunnen worden besteld door het overmaken van € 3,50 naar postbanknummer 5779925 t.n.v. Th.A. Fafié inz. Documentatieblad Lutherse Kerkgeschiedenis te Haarlem, onder vermelding van: graag toezending nr. 38/ 2010. Mocht U ook de komende nummers (één keer per jaar) willen ontvangen, geeft U dat dan aan op de girokaart; bij girotel ook graag uw naam en adres vermelden. Evangelisch-Luthers Dagboek 2010-2011 Binnenkort verschijnt het Evangelisch-Luthers Dagboek 2010-2011. Dit boek kan voor u een dagelijkse begeleider worden voor het komende kerkelijk jaar. Elke dag wordt een bijbellezing aangereikt met een bijbehorende uitleg, gedicht, lied of gebed. U heeft met dit boek een waardevolle verzameling van teksten in handen. Traditiegetrouw vindt u in deze uitgave de liturgische gegevens van de zon- en feestdagen met de bijbellezingen van het Luthers rooster en het gemeenschappelijke rooster, het zondagslied en de liturgische kleuren van de zondagen. Een boek dat zeer de moeite waard is! De prijs van het dagboek is vastgesteld op € 12,50 (exclusief verzendkosten). De verspreiding is in handen van de Stichting Lutherse Uitgeverij en Boekhandel (SLUB). Bestellen is mogelijk via de intekenlijst, die de secretaris van uw gemeente inmiddels ontvangen heeft. U kunt ook rechtstreeks bestellen via het emailadres slubdenhaag@hetnet.nl of per post/ telefonisch bij de SLUB, Lutherse Burgwal 7, 2512 CB 's-Gravenhage, tel. 070- 3648094 |
| naar: boven of naar: Home | |
Catharina van Bora is de naam van de damesvereniging van onze gemeente. CATHARINA VAN BORA IS 60 JAAR In 1949 kende de lutherse gemeente een vrouwenvereniging voor oudere dames, die het leven kenden en die je niets hoefde te vertellen. De dochters van deze kanjers wilden hun onzekerheden en eigen belevenissen liever niet tegenover de zekerheden en ervaringen van hun moeders stellen. Mevrouw Berveling, zelf een piepjonge domineesvrouw, kende zulke gevoelens waarschijnlijk maar al te goed en daarom richtte zij met deze jonge vrouwen, naast de bestaande dameskrans, een tweede lutherse vrouwenvereniging op, die ze Catharina van Bora noemden, een club voor de jonge vrouwen die net waren getrouwd en hun eerste kinderen kregen. Al die ervaringen deelden de leden en ze vormden een hechte groep. In die tijd was het vanzelfsprekend dat je niet alleen voor je eigen plezier elke veertien dagen naar de clubavonden ging, maar dat de vereniging ook wat betekende voor anderen. Wat hebben de vrouwen niet allemaal gedaan? Breien, haken, borduren, naaien voor bazars, in het centrum oliebollen bakken bij winkelweken en op oudjaar en kniepertjes werden bij tientallen kilo's tegelijk bereid. De opbrengsten gingen naar de kerk en een heel klein beetje naar de eigen kas. Tijdens de werkzaamheden las de presidente voor en dat zorgde voor een heel bijzondere luistercultuur. Als deze dames ooit naar een verhaal luisterden kunnen ze het je jaren later nog helemaal navertellen. Traditiegetrouw werd de domineesvrouw de presidente, maar als die uitgeschakeld werd door kraambed of ziekte dan redden ze zich ook best. In later jaren gingen ze het rustiger aan doen: de ouderdom zorgde ervoor dat handwerken niet meer zo makkelijk ging. Daarvoor kwamen sprekers in de plaats of spelletjes als lingo,heel modern via de computer van de presidente. Ze gingen en gaan natuurlijk eens per jaar erop uit: naar Hoekelum, de hortus in Haren, Onstwedde, de Wedderbergen of het Hemelrijk, zoals deze zomer. En dan nemen ze de laatste jaren ook rustig mannelijke leden en gastleden van de gemeente mee, want gastvrijheid staat hoog in het vaandel. Nu al zestig jaar lang ontmoeten de leden elkaar elke veertien dagen en delen ze lief en leed met elkaar. Wat een bundel levenservaring, wat een wijsheid, wat een humor is in deze club te vinden. Nee, jong zijn ze niet meer, die meiden van Catharina van Bora, maar ze blijven wel jong van hart! Van harte gefeliciteerd met het 60-jarige jubileum van de club en op naar het volgende jubileum. Dan wordt de vereniging officieel bejaard maar u weet het: Blij bejaard, goud waard. E.B. |
Programma vrouwenclub: De middagen beginnen gewoonlijk om 14:00 uur. we beginnen weer op 26 augustus met een High Tea. Welke tijd en waar, dat hoort u nog van ons. Geertje Kamst, presidente |
| naar: boven of naar: Home | |
|
Extra collecten voor de komende weken zijn voor de alg. doeleinden. Op 10 oktober voor het kindertehuis Garuda. Opbrengst extra collecten voor de alg. doeleinden was € 234. Bloemen van de altaartafel zijn gegaan naar: mw. G. Donga, Mw. v. Veen, mw. Knolhoff, fam. Donga, mw. Iwema, mw. Reder, mw. G Donga Wij wensen Lineke Rotgers, die geopereerd is, en alle zieken van harte beterschap, veel sterkte en Gods onmisbare zegen toe. Onze jarigen 70 jaar en ouder 12 sept. 81 jaar dhr. H.L. Kain. 12 sept. 87 jaar mw. T. Bruintjes. Wij feliciteren u van harte en wensen u Gods onmisbare zegen toe en een fijne dag met uw familie en vrienden. Verhuisd. Mw. M. Baas-Heijes is verhuisd. Mw. E. Pobuda-Nemec is verhuisd. Wij wensen u een fijne tijd en Gods nabijheid toe in uw nieuwe woning. |
GEBOREN Op zondag 25 juli 2010 werd SEPPE NOA VOORPOSTEL geboren. Hij had haast want hij kwam zeven weken te vroeg. Gelukkig gaat alles wel met hem en met zijn moeder. (Ook trouwens met zijn vader en twee zussen.) Op 30 juli vorig jaar werd zijn zusje Suze veel te vroeg geboren en al streed ze hard voor haar leven, zij overleed na enige tijd. De vreugde om de voorspoedige groei van Seppe, die ook te vroeg kwam, is daardoor extra groot. Wij feliciteren Jessica en Chris Voorpostel-Donga van ganser harte met de geboorte van hun zoontje en wensen hen samen alle goeds toe. Ook grootouders Ed en Tineke Donga-Boekhoud betrekken we in deze felicitatie. Tijdens deze zwangerschap van hun dochter na dat droevige jaar en bij de te vroege geboorte van Seppe hebben ook zij onder spanning gestaan. Het is heerlijk dat zij nu hun eerste kleinzoon, een zondagskind, in de armen kunnen houden. G.K. |
| naar: boven of naar: Home | |
|
Bali 2010 9 maanden na onze reis vorig jaar naar Bali was het in juni weer zover. Deze keer gingen Jeroen en ik met z'n tweetjes naar Bali. In eerste plaats om lekker uit te rusten, maar de voornaamste reden om het Garuda Huis opnieuw te bezoeken. Van te voren hadden we toch even weer kriebels, hoe zou iedereen reageren? Zondag 13 juni belden we Leo (vader van het huis) op met de vraag of we 's middags welkom waren. Een complete verrassing, maar welkom waren we zeker. Met de taxi gingen we die kant op en hoewel het een wijk is met heel wat kronkelweggetjes, wisten we het nog goed. We konden de taxichauffeur goed de weg wijzen. In het huis hoorden we dat de vrijdag er voor de grote vakantie is begonnen. Alle meisjes hebben een maand vakantie en in deze maand gaan ze zoveel mogelijk terug naar hun ouders, of als dit niet mogelijk is, naar familie. Op dit moment was de helft van de meisjes al naar huis toe. Even een kleine domper, hadden we dit maar geweten. Maar de meisjes die nog in het huis aanwezig waren, waren blij ons weer te zien. En wat waren de jongste meisjes gegroeid. Vol trots vertelden Leo en Icha dat de meisjes het erg goed doen op school. Vier meisjes zijn nu klaar met school, met erg goede resultaten en hadden ook al een baan. Drie meisjes hadden een baan dichtbij het huis en mochten hierdoor nog even blijven wonen, om te sparen. Het vierde meisje had een baan verder weg en woont nu weer tijdelijk bij haar ouders. Leo en Icha vertelden ons veel. Te veel om nu op te schrijven. In de week daarna hebben we een aantal keren nog afgesproken met Leo en Icha. Ze brachten ons naar mooie 'must see' plekken op Bali en ze lieten ons de scholen zien waar de meisjes heen gaan. In de volgende Kerkklok zal ik een uitgebreider verslag schrijven van wat we allemaal gezien, gehoord en beleefd hebben en verder uitleggen hoe het school-systeem op Bali werkt. Ivette Bali 2009, het Garudahuis Op zaterdag 29 augustus was het dan eindelijk zover. Na maanden voorbereiding stapten Geertje en aanhang in het vliegtuig richting Bali, met als hoofddoel het bezoeken van het Garuda Huis. De koffers waren vol met spullen die we voor de meisjes in het Garuda Huis mee namen, we zaten dan ook precies op het toegestane gewicht van 20 kilo per persoon. Gelukkig waren we met 5 personen, hierdoor konden we veel verdelen. Na een vlucht van ruim 10 uur kwamen we aan in Hong Kong, hier hadden we een stop-over van 3 nachten. Na een goed ontbijt en een beetje bijkomen van de jetlag, was het tijd om deze wereldstad te ontdekken. Hong Kong is een stad van de vele contrasten. Een eiland met daarop het financiële gedeelte en vele hoge wolkenkrabbers en aan de andere kant van het water wijken die precies lijken op de bekende Chinta-towns. Veel kraampjes, veel kleine winkeltjes en veel mensen en alles heel dicht op elkaar. In 3 dagen hebben we veel gezien van deze mooie stad, maar het was ook voldoende. Na 3 dagen hadden we allemaal het gevoel dat we de mooiste high-lights hadden gezien en waren we blij dat we deze hectiek mochten verlaten. Op woensdag 2 september vlogen we vanaf Hong Kong naar Bali. Deze vlucht duurde ongeveer 5 uur en eenmaal op het vliegveld duurde het nog 3 uur voordat we de douane van Bali door waren. Het eerste dorp waar we heen gingen was Seminyak en deze ligt ongeveer 30 minuten rijden van het Garuda Huis. De eerste dagen was het eerst acclimatiseren op dit eiland. We zagen veel contrasten tussen rijk en arm en heel andere leefomstandigheden dan wij gewend zijn. In de grote steden is het heel druk door alle brommers die er rijden, uit alle hoeken komen ze en ook alles wordt er op vervoerd.  Vrijdag was het eindelijk zover en werden we door Leo en Icha, de vader en moeder van het Garuda Huis opgehaald. Lang hebben we naar deze dag uitgekeken en van te voren hadden we geen idee wat ons te wachten stond. We hadden in Nederland al zoveel gehoord van dit huis, de familie Mann verteld altijd vol enthousiasme. En al zoveel jaren steunen we het huis, het bezoeken van het Garuda Huis was een wens die eindelijk in vervulling ging. En we werden met een warm welkom onthaald. Heerlijk. Jeroen ging daar direct aan het werk en ging van alle meisjes de ogen meten. Met pasglaasjes en veel handgebaren, waren er uiteindelijk 3 meisjes die een bril nodig hadden. Ondertussen waren de andere meisjes druk aan het knutselen met de spullen die vanuit Nederland waren meegenomen. En ja, wij moesten natuurlijk allemaal meehelpen. De dag ging snel voorbij en we hadden nu al het gevoel dat er een band was opgebouwd. |
Op zondag gingen we weer naar het huis en gingen we met de ouders en de drie meisjes naar de opticien. Aldaar zou Jeroen nogmaals de ogen meten. Na heel wat discussie en onderhandeling met de opticien was alles geregeld en werden de juiste glazen in de monturen gezet. De meisjes waren erg blij met onze hulp. Op zondagavond waren wij allen uitgenodigd om bij hun aanwezig te zijn. We mochten mee eten en de meisjes hadden allerlei stukjes ingestudeerd. Het was een avond om nooit weer te vergeten. Er werden vele liedjes voor ons gezongen en vele dansjes gedaan. De meisjes hadden de grootste lol en zongen spontaan nog meer liedjes. Nadat Ivette had verteld dat zij jarenlang zondagsschool heeft gegeven, werd er gevraagd om de meisjes een zondags- schoolliedje te leren. Er werd gekozen voor het liedje: Lees je bijbel, bid elke dag. Maar dit liedje wordt al in vele talen gezongen en was hier dus bekend. Wat volgde was een half uur gezang en het leren van dit liedje aan de meisjes in het Nederlands en aan ons in het Indonesisch. Na een lange en gezellige avond was het weer tijd om op te stappen.  De volgende dag gingen we weer terug naar het huis en gingen we met Leo en Icha en nog een paar meisjes inkopen doen. Het was een dag vol met winkelen in grote winkelcentra. Van allerlei dingen werden er gekocht, een printer en een muis voor de computer, nieuwe schoenen, jassen en tassen, maar bovenal veel speelgoed en knuffels. De meisjes vonden het geweldig. We leerden de meisjes steeds beter kennen en er werden over en weer veel vragen aan elkaar gesteld. Toch wisten we dat er einde aan zou komen en dat we afscheid moesten nemen. Dat voelden wij, maar de meisjes ook. Vrijdag 11 september was het dan ook zover en was dit de laatste keer dat we het huis bezochten. Het afscheid was emotioneel, de meisjes stonden tegenover ons en vertelden dat wij altijd in hun hart bleven. Ze vroegen ons of wij hun nooit zouden vergeten en of wij hun nog wel een keer wilden bezoeken. Deze meisjes zouden wij nooit kunnen vergeten, de warmte die wij van hen hebben ontvangen zal ons altijd bij blijven. Na veel geknuffel was het echt tijd om weg te gaan. Inmiddels waren er van onze vakantie al twee weken om en hadden wij nog één week te gaan op Bali. De laatste week zaten wij het noorden, in Lovina. Deze week kwam er niet veel meer uit ons. Het bezoeken van het Garuda Huis heeft een bijzondere indruk op ons achtergelaten. We waren ontzettend blij dat we dit hebben mogen meemaken. En voelen ons erg dankbaar dat we het Garuda Huis mochten bezoeken en deel uit mochten maken van hun leven. We hebben met eigen ogen gezien dat deze meisjes goed terecht zijn gekomen, dat ze een grote familie om zich heen hebben en heel veel liefde ontvangen. Ja, wij hebben gezien dat deze 22 meisjes een gelukkig leven hebben, maar we hebben ook gezien dat er nog veel meer nodig is. Inmiddels zijn we al weer 2 weken thuis en zijn nog steeds vol van indrukken die wij hebben opgedaan. Dit is een reis die we nooit zullen vergeten. Natuurlijk kunnen we er nog veel meer over vertellen, maar dat komt allemaal nog wel. Indien u nieuwsgierig bent wat wij allemaal nog meer hebben meegemaakt, kunt u alles rustig nalezen op ons reisdagboek op internet: http://jeroenenivette.waarbenjij.nu |
| naar: boven of naar: Home | |
|
Poar moand leeden har Roelf Stoel het volgende verhoaltje in zien preek. Der zat daipe gedachte in. Ik wil het in mien aigen woorden veur joe opschrieven en in joen aigen toal. Het zel in de vieftiger joaren van veurige aaiw west wedden. Vrouw Hoekstroa, 75 joar old, en gewone aabaidersvrouw van pladde land in 't Oldampt. Viefeentwintig joar leden was heur man hengoan. Op zien staafberre har hai in zien psaalmboek schreven: de Here is mien Hedder, en ook dient. Zo wol hai zien vrauw nog woorden mit geven dai heur kracht zollen kennen geven veur de tied dai kwam en zai allain mit heur kinder wieder mos. De jonge domdie dai net in 't deurp kommen was har heur thoes opzeucht en toun had ze hom dai woorden dai heur man vlak veur zien overlieden opschreven har loaten lezen. Roem 'n joar loater was domdie weer langs kommen. Hai zee: "vrouw Hoekstroa, het bestuur van de vrouwenvereniging het mie vroagt um volgende weeke dunderdag de oavendopening te doun. Nou wil ik geern dat ie aan 't ene psaalm 23 veurlezen. Vrouw Hoekstroa was stil. Zai kon zuk ter niks bie veurstellen. Zai veurlezen? Dat deden toch aaltied doames van 't bestuur. Nog nooit was ze veur zowat vroagt. Ze keek dan ook stil veur zuk oet terwiel der 'n troane oet heur ooghouk rolde. Domdie zee niks en lee de hand op heur scholder en vertrok zunder verder nog wat te zeggen. Dai bewuste dunderdagoavend gung domdie achter lessenoar stoan en dee zien meditoatie. Dou zee domdie: ën nou zel vrouw Hoekstroa ons psaalm 23 veurlezen. De anders direkt snoaterden doames wadden moesstil Vrouw Hoekstroa veurlezen? Veurzichtig ston de olle vrouw op en har heur biebeltje vast in handen klemt. Eerst har ze heur Grunniger biebel mitnemen wilt, moar noa riep beroad har ze dat moar nait doan. Doar ston ze achter de lessenoar en mit krachtige stem las ze: De Heer is mijn Herder, mij ontbreekt niets Zelfs al ga ik door een diep dal van duisternis Ik vrees geen kwaad Want Gij zijt bij mij Uw stok en uw staf vertroosten mij ……………… Ik zal in het huis van de Here wonen Tot in lengte van dagen. Het wur daip stil. Stil …. Allain moar stil Toun ston domdie op en zee "Vrouw Hoekstroa, wie kennen de psaalm, moar joe kennen de Hedder." Wat um over noa te denken, dat was ook Roelf zien bedoulen. H.K. |
| naar: boven of naar: Home |
|
PSALM 139 Heer, die mij ziet zoals ik ben, dieper dan ik mijzelf ooit ken, kent Gij mij, Gij weet waar ik ga, Gij volgt mij waar ik zit of sta. Wat mij ten diepste houdt bewogen, 't ligt alles open voor uw ogen. Gij zijt zo diep vertrouwd met mij: wie weet mijn wegen zoals Gij? Gij kent mijn leven woord voor woord, Gij hebt mij voor ik spreek gehoord. Ja overal op al mijn wegen en altijd weer komt Gij mij tegen. Waar zou ik vluchten voor uw Geest? Gij sluit mij in, ik ben bevreesd. Gij legt uw hand op mij, Gij zijt zo dichtbij met uw majesteit, zo ver en zo met mij verbonden: hoe kan ik uw geheim doorgronden? Gij zijt mij overal nabij, uw ogen waken over mij van toen ik vormloos ben ontstaan. Gij wist hoe het zou verder gaan. Ja, in uw boek stond reeds te lezen, wat eens mijn levensweg zou wezen. Doorgrond, o God, mijn hart; het ligt toch open voor uw aangezicht. Toets mij of niet een weg in mij mij schaadt en leidt aan U voorbij. O God, houd mij geheel omgeven. En leid mij op den weg ten leven. (Psalm 139 berijmd, de verzen 1, 2, 3, 9 en 14) |
.. |
| naar: boven of naar: Home | |
|
Wat is de Bijbel eigenlijk voor boek? Er is al enige malen gesproken over een gespreksgroep in Stadskanaal waarin Bijbeluitleg meer de nadruk heeft dan het samen praten over een bepaald onderwerp. Volgens mij moet je dan bij het begin beginnen en daarom praten we de eerste drie keer over de Bijbel als boek. 1. Wat is de Bijbel voor een boek? We hebben het dan over het ontstaan van het O.T. 2. Het ontstaan van het N.T. Dat is geschreven in de eerste eeuw (na het begin van onze jaartelling). Welke invloed heeft de cultuur van die tijd en was er toen één leer? 3. Zijn alle Bijbels hetzelfde? Er zijn verschillende vertalingen. Hoe komt dat en wat zijn de consequenties daarvan? Daarna wordt het tijd voor wat, met een duur woord, heet 'exegese' (= uitlegging). Wat staat er eigenlijk en wat betekent het? Het is natuurlijk ondoenlijk om de hele Bijbel systematisch door te lopen. We beginnen bij het begin, dus bij de eerste drie hoofdstukken van het boek Genesis. U zult zien dat over deze drie hoofdstukken al zoveel te vertellen valt, dat we daar al drie of vier keer over kunnen praten. Het is de bedoeling dat we de samenhang van het één met het ander gaan doorzien, in het bijzonder de samenhang tussen het Oude- en het Nieuwe Testament. De voorlopig opzet van het verdere programma ziet er als volgt uit: 4. De schepping, waar of niet waar? 5. . . . mannelijk en vrouwelijk schiep Hij hen! 6. Adam, waar ben je? 7. Begin van de geschiedenis van het volk. 8. Het volk van God? 9. Exodus, het tweede Bijbelboek |
We komen in principe elke derde donderdag in de middag bij elkaar. Ik hoop dat deze informatie uw belangstelling gewekt heeft! De eerste keer is op 16 september 2010. De overige (voorlopige) data zijn: 21 oktober, 18 november en 16 december 2010. In januari vervolgen wij met: 20 januari 2011,17 februari,17 maart, 14 april (= een 2e donderdag),19 mei en tenslotte 16 juni 2011. De eerste keer komen we bij elkaar ten huize van zr. R. Hiddema - van Bolhuis. Wij beginnen om 14.00 uur en sluiten af om ongeveer 16.00 uur. U bent van harte welkom! Gerard Iwema. Deze gespreksgroep is in eerste instantie georganiseerd door en voor de Doopsgezinde gemeente, maar ook de Lutheranen zijn welkom. In Wildervank/Veendam doen de Lutheranen ook mee aan dit initiatief. Aanmelden via dhr. Gerard Iwema. |
| naar: boven of naar: Home | |
|
BIJ DE HERVORMINGSDAG 31 OKTOBER 2010 Luthers prachtige boekje Von der Freiheit eines Christenmenschen (1520) begint, zo schrijft ds. Mudde, met twee stelingen: 'Een christen is in vrijheid heer van alle dingen en niemands onderdaan; een christen is in dienstbaarheid knecht van alle dingen en ieders onderdaan.' Ds. Mudde dichtte hierbij het volgende lied: De vrijheid is de staat van ieder christenmens en zo verspert geen grens de weg waarop hij gaat. Geen ding houdt hem meer klein hij is in vrijheid heer hij kan van niemand meer een slaaf of dienstknecht zijn. Want hij kent Hem als Heer die vrij in alles was in wie lag opgetast de rijkdom van Gods eer. Maar deze rijkdom werd niet als bezit geacht: ons was zij toegedacht de Heer werd aller knecht. Zo gaat de christenmens ook in de wereld staan wordt ieders onderdaan de ander is zijn grens. Hij kan slechts dienstbaar zijn aan ieder mensenkind waar hij maar noden vindt daar ligt zijn werkterrein (Lied 97 van ds. Muddes bundel Op de wijze van het lied) |
.. |
| naar: boven of naar: Home | |
|
Nieuwsbrief Garuda House mei 2009. Ook in Indonesië zit het schooljaar er op. Enkele meisjes nemen afscheid wegens het afstuderen aan de middelbare school en om hun plaatsen te geven aan nieuwe meisjes die in Garuda House een opleiding, kost en inwoning kunnen krijgen. Dit jaar zijn er 3 meisjes vertrokken en 3 nieuwe meisjes voor in de plaats gekomen (op een totaal van 20 meisjes). De schoolresultaten waren gemiddeld goed tot zeer goed. Voor wat betreft de gezondheid en het wel en wee van de meisjes kunnen we u melden dat het goed gaat. Aan het begin van het schooljaar willen wij graag alle meisjes een medische check-up geven. In september van dit jaar zal een donateur uit Nederland die in het dagelijks leven opticiën is, een bezoek brengen aan het Garuda House. Tijdens zijn vakantie op Balie zal hij de ogen van de meisjes testen. Wij houden er rekening mee dat we dan mogelijk een uitgave voor brillen moeten doen. Er zal onderhoud aan het gebouw gepleegd worden. Errder dit jaar is door een andere donateur, een gepensioneerde brandweerman die regelmatig naar Bali op vakantie gaat en dan het Garuda House bezoekt, onder meer de brandveiligheid gecontroleerd. Ook heeft hij met zijn vrouw een bijzondere donatie gegeven, namelijk: de introductie van de sjoelbak op Bali! U begrijpt dat dit een bijzonder ervaring was, en nog is. Onderstaand een foto. EXTRA NIEUWSBRIEF BATU FOUNDATION In september berichtten de heer en mevrouw Mann uit Bussum dat ze wegens gezondheidsredenen en een gevorderde leeftijd stoppen met de administratie van de stichting die het kindertehuis Garuda op Bali onder-steunt en beheert. Maar het werk gaat door en het correspondentieadres wordt nu: Batu Foundation p/a de heer A. E. Smeele, voorzitter Admiraal de Ruyterstraat 9 2931 AA Krimpen a/d Lek tel 0180-511725 Het gironr. blijft 9551962, maar is nu op het adres van dhr. Smeele gesteld. De heer en mevrouw Mann hebben zich jarenlang met hart en ziel voor het kindertehuis ingezet en door hun werk vele meisjes gered van de straat. Hun zegenrijke werk wordt gelukkig voortgezet en ook vanuit Stadskanaal zal het blijvend worden gesteund. Nieuwsbrief Mei 2008  In mei arriveerde weer een nieuwsbrief van de Batu Foundation die het kindertehuis Garuda op Bali beheert. Was het bestuur vorig jaar nog somber over de financiën, dankzij een notariële schenking in december 2007 is er wat meer armslag. Maar dat wil niet zeggen dat alle problemen uit de wereld zijn. Indonesië kent namelijk een enorme inflatie. De benzineprijs steeg met 30% en dat wordt in de prijzen van alle producten doorberekend. Etenswaren, met name het basisvoedsel rijst, zijn erg duur geworden. Giften zijn daardoor nog alleszins nodig. Drie meisjes voltooiden hun opleiding en verlaten het huis. Drie nieuwe meisjes worden geselecteerd. Het echtpaar Paliama staat nog altijd tot grote tevredenheid aan het hoofd van het huis. De moeder van een van hen, die als een oma voor alle bewoonsters was en die elke dag kookte, is echter plotseling overleden. Het bestuur van de Batu Foundation is uitgebreid met de heer Reitze van der Veen, die veel ervaring heeft bij verschillende charitatieve instellingen. U kunt bijdragen aan de opvoeding van de 20 Balinese meisjes in Garuda, die anders zonder kansen op straat zouden belanden, door geld over te maken naar postrekening 9551962 t.n.v. Batu Foundation, Wielewaallaan 3, Bussum. Donaties voor het kindertehuis gelden als aftrekposten bij de aangifte voor de inkomstenbelasting, want de Batu Foundation is officieel erkend als "goed doel". U kunt ook geld geven via de collectes die onze kerk regelmatig voor dit kindertehuis organiseert. |
Nieuwsbrief Juni 2007 Wat is dit nu, zult U zich afvragen. Is er geen trap meer in het huis ? Jazeker, maar dit is een foto van een brand oefening. Op het balkon ligt een touw met knopen en dit kan gebruikt worden om in geval van brand naar beneden te komen. Dus: oefenen, ook al is het nog niet nodig ! Instructie krijgen de kinderen van een oud-brandweerman uit Nederland, de heer Bakker, die verschillende malen per jaar naar Bali gaat en dan altijd ons huis bezoekt en er o.a. oefeningen houdt. Liever had de heer Bakker een brandtrap gehad, maar dit vond men te inbraakgevoelig. Gelukkig gaat alles goed en is er geen brand geweest. Deze maand hebben twee meisjes eindexamen op de senior high school gedaan en zullen ze ons huis verlaten om een baan te zoeken. Wij zullen ze daarbij nog enige maanden steunen. Eén meisje heeft ons afgelopen halfjaar voortijdig verlaten. Haar oom, toeziend voogd, ging werken in Nieuw-Guinea en wilde dat zij meeging. Twee nieuwe meisjes worden geselecteerd, zodat er weer 20 meisjes in het huis zijn. De watervoorziening is verbeterd door het plaatsen van een waterpomp, die automatisch in bedrijf komt als het water in de watertank een minimum stand heeft bereikt. Ons bestuurslid Tony Liwang bezocht Bali in mei en sprak met Icha en Leo Paliama, de ouders van het huis. Ook een aantal van U hebben ons huis bezocht en iedereen was zeer positief: schoon, goede sfeer, enz. We vinden het natuurlijk altijd fijn om dit te horen. Een belangrijke sponsor, een stichting, heeft gedurende enige jaren alle schoolkosten voor haar rekening genomen. Deze stichting heeft echter haar prioriteiten verlegd, waardoor wij niet meer in aanmerking komen voor deze bijdrage. De schoolkosten zijn juist de laatste twee jaar hoger geworden, omdat de meeste meisjes nu een middelbare school bezoeken, die duurder is dan een lagere school. In totaal gaat het hier om circa € 5000,- per jaar, die we nu helaas gaan missen en waarvoor we thans vervangende sponsors zoeken. We zijn dankbaar, dat ons kinderhuis door zo velen wordt gesteund. Alle bedragen zijn welkom, zowel kleine als grote bijdragen. U weet dat de giften voor 100% besteed worden aan de kinderen. We wensen U een heel goede zomer toe en eindigen met de hartelijke groeten, ook van de bewoners van het Garuda huis en ons bestuur, Lies en Gerard Mann Alle nieuwsbrieven kunt u hier lezen. |
| naar: begin van dit artikel of naar: boven of naar: Home | |